Leugens DNB over pensioenstelsel

Vertrouwen in pensioenstelsel

Het vertrouwen in het pensioenstelsel in Nederland wordt op georganiseerde wijze ondermijnd. De Nederlandse Bank, ‘opiniemakers‘, ‘wetenschappers‘ en woordvoerders van politieke partijen, die aan de leiband van het Kapitaal lopen zijn daarin trekkers. De vele honderden miljarden (1500 miljard) pensioenvermogen zijn inzet in deze ‘nep-nieuws’-campagnes. Dit vermogen is opgebouwd uit premies, bijeengebracht door de deelnemers, en het rendement dat op dat vermogen wordt gerealiseerd door pensioenfondsbesturen.

Ondermijning vertrouwen

In maart leverde directeur Job Swank van DNB weer een bijdrage aan het verspreiden van nep-nieuws over de pensioenen: het koopkrachtverlies van de pensioenen in de afgelopen 10 jaar zou het gevolg zijn van het (‘niet-toekomstbestendige’) pensioenstelsel.

Wie ruim 10 jaar met pensioen is, gaat onmiddellijk ‘rechtzitten’ bij dit ‘nieuws’. Want zijn of haar koopkrachtverlies is volgens het jaarverslag van DNB inmiddels 16 procent. Dat zijn bijna twee maandinkomens pensioen per jaar!!! dit koopkracht verlies met 16 procent treft niet alleen gepensioneerden maar ook werkenden. De opbouw van hun pensioen wordt afgestemd op de uitgekeerde pensioenen!

Swank doet er bovendien nog een schepje bovenop door te beweren dat de pensioenpremies die nu betaald worden te laag zijn om op termijn het beloofde pensioen uit te keren. Bovendien verzekert hij dat de fondsen nu te weinig in kas hebben voor het uitkeren van pensioenen, waardoor een deel van de ingelegde premies daarvoor moet worden benut.

Enorm pensioenvermogen

Misschien gelden zijn beweringen voor een enkel klein pensioenfonds maar het totale vermogen van alle pensioenfondsen maakt de belachelijkheid ervan duidelijk. Het totale pensioenvermogen bedraagt 1500 miljard. Jaarlijks wordt er 33 miljard aan premies ‘geïnd’ en de inkomsten uit het vermogen bedragen ca. 25 miljard aan direct rendement, samen dus bijna 60 miljard. Daar tegenover staan aan uitgaven op dit moment ca. 30 miljard per jaar pensioenuitkeringen en ca. 8 miljard aan beheerskosten, samen nog geen 40 miljard. Het pensioenvermogen groeit dus nog steeds fors!

De grootste vijf pensioenfondsen van Nederland hadden in het eerste kwartaal van 2019 een vermogensgroei van 64 miljard euro. Dat is ruim tweemaal de jaarlijkse pensioenuitkering van 30 miljard euro. Met zo’n kwartaalwinst zou het koopkrachtverlies van 16 procent in één klap ongedaan kunnen worden gemaakt!

Met dit herstel van koopkracht worden opeens enkele miljarden uit de fondsen in de reële economie gebracht, waarvan ook de belastingdienst profiteert. Een ‘meevaller’ die gebruikt kan worden om de AOW-leeftijd niet te verhogen!

Bangmakerij van DNB

Waarom gebeurt dit niet? Waar is het intimiderende en leugenachtige optreden van Swank voor nodig? Mogelijk om te verhinderen dat deelnemers aan pensioenfondsen beseffen dat het enorme pensioenvermogen hun eigen poen is. Dat zij de feitelijke eigenaren zijn van dit fortuin dat met premies is bijeengebracht en door prudent beheer in de fondsen enorm is aangegroeid. Maar deze misleiding blijft niet tot Swank beperkt. Ook Klaas Knot, president van DNB, doet regelmatig mee aan de bangmakerij. Recentelijk beweerde hij nog dat de pensioenen in 2020 niet alleen niet geïndexeerd kunnen worden, maar zelfs grote kans lopen te worden gekort!

Absurde toepassing FTK

De directeuren van DNB, ‘opiniemakers’, ‘wetenschappers’ en sommige woordvoerders van politieke partijen verschuilen zich met deze stemmingmakerij achter het FTK: het Financieel Toetsingskader. Dit is onderdeel van de pensioenwet waarmee wordt berekend of pensioenfondsen op een lange termijn van 30 à 40 jaar aan hun verplichtingen kunnen voldoen.

Op zich een verstandige maatregel. Maar door dit FTK moet de risicovrije marktrente gebruikt worden om de verplichtingen te berekenen. Daarin wordt uitgegaan van een rendement van slecht 1,2 procent, terwijl dat al tientallen jaren tussen 6 en 8 procent ligt! Dat ‘overrendement’ moet gereserveerd blijven als ‘buffer’ voor ‘slechte tijden’.

Hoe absurd de toepassing van dit FTK is, blijkt zonneklaar als we ons realiseren dat grof gezien met het huidige pensioenvermogen, zonder dat er ook maar iets aan premie of rendement zou bijkomen, ongeveer 50 jaar pensioenen kunnen worden uitgekeerd (1500 gedeeld door 30)!

 Koopkrachtherstel door zeggenschap

Deze bespottelijke situatie van een groeiend pensioenvermogen en feitelijke enorme relatieve verlaging van het pensioen (door niet-indexering van 16 procent!!) en de dreigende (en soms gerealiseerde) absolute verlaging (door kortingen) demonstreert de minachting van de financiële topfunctionarissen en hun volgelingen in de media en politiek voor de pensioendeelnemers: degenen die pensioen opbouwen en de gepensioneerden.

Het toont bovendien de zwakte van hun met leugens en halve waarheden onderbouwde beleid. Het trekt de legitimiteit ervan in twijfel! Dit moet een enorme inspiratie en aanmoediging zijn voor degenen die in strijd staan voor de redding van het pensioenstelsel. Kern in deze strijd is het eisen en uitoefenen van zeggenschap van de pensioendeelnemers over hun eigen poen: het in de pensioenfondsen opgebouwde pensioenvermogen!

Deze zeggenschap is door de gesignaleerde manipulatie van politiek en gezagsdragers verre van vanzelfsprekend. Die moet door machtsvorming van de deelnemers bij de pensioenfondsen en bij de politiek worden opgeëist!!

Bron Foto: Collectie Stadsarchief Amsterdam. Vervaardiger: Martin Alberts (fotograaf van Stadsarchief Amsterdam). Website: http://archief.amsterdam/archief/10122

CPV: Statement against imperialist Aggression

Unity in defense of the homeland!

The political parties and social movements below signed, members of the Popular Anti-imperialist and Anti-fascist Front (FPAA), condemn the onslaught of US imperialism, in partnership with the European Union and the Group of Lima, against our nation. Their actions represent an act of provocation and interference that violates the sovereignty and peace of the Bolivarian Republic of Venezuela and across Latin America and the Caribbean.

Attacks

The purposes of the aggression and the attacks by international capital and Itâs’ lieutenants of the local Right wing forces against the national dignity and the well-being of the Venezuelan people are no longer a secret to anyone. The bourgeoisie of the United States, the big domestic capitalist monopolies and their related parties, have acted against peasants, workers and communities in Venezuela and Latin America for more than half a century.

Imperial onslaught

The Imperial onslaught has increased considerably in the last decades of the Venezuelan political process. It does not only include political conspiracy, assassination attempts and plans of national fragmentation so as to occupy geographic areas, carried out by oil and mining companies, but also economic sabotage, the grotesque elevation of prices of the basic food basket, the transport boycott, the sewing of anarchy and thousands of other abuses committed daily by the pro-imperialist Right. It is well known that for the advancement of those plans, the Right takes advantage of impunity and other governmental mistakes.

Recent developments

In recent months their isolationist plans and economic-military provocations have entered a new phase, looking to close in on surrounding the Venezuelan nation, to deliver the final blow against the Bolivarian process and its avant-garde. The imperialists and their lackeys, suffocated by the huge and prolonged structural crisis which consumes them, consider that the appropriate time has come to hit the struggles of the Venezuelan people at their base, ruining social plans, cornering the people and finding a way out of the Bolivarian Government through any route. These plans have been given the green light by the coup mongers, promoted by US imperialism, their footmen in Latin America,as well as by the unpatriotic Right based on Venezuelan soil.

The policy of carrying out an interventionary coup, so developed by the imperialist government of the United States, the European Union, and with the shameful collaboration of a number of Latin American governments, now focuses its goal on an aggressive military-political propaganda campaign, hidden behind the so-called “humanitarian aid” which seeks to justify the invasion of our country.

Condemnation

We condemn the imperialist plans of hunting down the natural resources and privatising them, publicly declared so by the United States, the European Union, the Lima Group, FEDECAMARAS-VENAMCHAM, and the National Assembly in contempt and directed by Guaido group.

We, members of the FPAA, call for preparation, organization and popular mobilization. We demand a heavy hand by the Government against the saboteurs, intervenors and terrorists, immediate jail for price speculators. We demand the application of article 113 and 114 of the Constitution of the Bolivarian Republic of Venezuela to the monopolist price speculators in particular and to the Article 113 and 114 financial system.

Call to action

We call to establish worker-peasant-community-popular control over the processes of production, marketing and distribution, and to boost national industrialization plans. We also call for a real agrarian revolution that would definitively remove the dependence, exploitation and unpatriotic ruthless blackmail of the historical enemies of the Venezuelan people and of the world.

Against imperialist aggression!

Unity and mobilization!

Communist party of Venezuela

Homeland for all party

Revolutionary Party of Labour

Pleidooi voor afgewogen huursector

Nederland had in het verleden een uitstekende reputatie op het gebied van volkshuisvesting

Amsterdam werd gezien als het Mekka voor de stedebouwkundigen: gemende buurten, een ongedeelde stad: Goede huisvesting werd gezien    als een teken van beschaving. De kentering komt in de jaren 90 als de neo-liberale doctrine vat kreeg op de politiek: De subsidies werden afgebouwd, corporaties werden stichtingen en het eigen woningbezit werd zwaar bevoordeeld middels riante hypotheekrente aftrek.

Neoliberale overheid en sociale huursector

De opzet van de neo-liberale overheid is om de sociale huursector te verkleinen ten opzichte van de marktsector. Was de huursector vroeger een brede publieke voorziening, nu is de heersende doctrine: huurwoning voor degenen die zich geen koopwoning kunnen permitteren. In plaats van uitgebalanceerde wijken komt het spook van de ghettovorming om de hoek kijken. Als klap op de vuurpijl hebben de woningbouwcorporaties te maken van verhuurdersheffingen en andere vormen van rijksbelastingen.

Dit soort maatregelen brengt de corporaties financieel in de problemen en dwingt hun om een gedeelte van hun woningbestand te verkopen om in het onderhoud van de andere woningen te voorzien. De aldus verkochte woningen vallen vaak in handen van investeringsmaatschappijen en huisjesmelkers die maximaal profijt proberen te halen.

Ompoling naar neo-liberaal

Dat de ompoling van de woningmarkt van sociaal naar neo-liberaal gepaard gaat met sprookjes en blatante onzin blijkt uit het volgende:

  1. De huursector wordt gesubsidieerd : uit het bovenstaande blijkt anders
  2. Huurders gaan minder zorgvuldig om met hun woonomgeving: niets is minder waar: huurders wonen langdurig in dezelfde wijk en hebben een goede sociale binding met woonomgeving.
  3. Scheefwoners (huurders in woningen met lage huren) zijn uitbuiters die wonen op kosten van anderen. Ten eerste is dit een hele beperkte groep maar wat de denken van mensen die hun hypotheek afgelost hebben en feitelijk geen lasten meer hebben.
  4. Kopers zijn in de ogen van de neo-liberale stemmingmakers de echte mensen, huurders zijn losers. Dit soort aantijgingen moeten het marktdenken promoten en het bezit en niet de woonfunctie centraal stellen.

Werkelijkheid

Wat is de werkelijkheid:

  1. De woningbouwcorporaties worden tot op het bot uitgeknepen. Op dit moment is de afdracht aan het rijk equivalent met 5 maanden huur.
  2. Slecht onderhoud door gebrek geld bij veel corporaties
  3. Slechte toegang tot de huurwoningmarkt, tijdelijke huurcontracten
  4. Lange wachttijden ( gemiddelde wachttijd 12 jaar in Amsterdam
  5. Slechte verhouding tussen huurders en corporaties
  6. Huurders betalen gemiddeld meer voor wonen dan kopers.
  7. Middeninkomens vaak uitgesloten van betaalbare huur.Zie hier de impact van het neo-liberale beleid zoals zich dit tijdens de opvolgende rechtse regeringen ontwikkeld heeft. De mensvijandige ideologie van het neo-liberalisme heeft ook in de stad Amsterdam in zijn greep en onthoudt mensen het fundamentele recht op een betaalbaar dak boven hun hoofd. Het marktmechanisme werkt in het voordeel van de particuliere huizenbezitters. Ondanks de bemoeienissen van de SP wethouder Laurens Ivens zet deze trend zich door.

Ivens gaat er prat op dat in 2018 8639 woningen in Amsterdam gebouwd zijn met nog eens 1256 tijdelijke. Meer woningen is een loffelijk streven maar het probleem zit hem veel meer in de structuur van de volkshuisvesting: De verhuurderheffing, de extra belasting van de woningbouwcor- poraties, die daardoor gedwongen worden om een deel van hun voorraad te verkopen is een typisch voorbeeld van neo-liberale graaizucht waar- mee de collectieve sector wordt leeggezogen op kosten van de lagere inkomens. Dit is een voorbeeld van de scheefgroei die besteden moet worden.

Artikel bewerkt naar stuk van Jan Kok en Marijke Storm: Huursector, fundament van de stedelijke samenleving, novenber 2018.