Onderhandelingsakkoord Pensioenen 2019

Verklaring Onderhandelingsakkoord Pensioenen

Van maandag 3 op dinsdag 4 juni hebben onderhandelaars van het kabinet, werkgevers en werknemers een principeakkoord over de pensioenen bereikt, dat zal worden voorgelegd aan de achterban van de vakbonden. Het akkoord voldoet in de verste verte niet aan eisen waarvoor actie is gevoerd.

Pensioenstelsel

Volgens internationale normen heeft Nederland een van de beste pensioenstelsels. Maar toch ligt dit stelsel al decennialang onder vuur omdat het niet toekomstbestendig zou zijn. Het zou niet meer aansluiten bij de arbeidsmarkt en bij de individuele pensioenwensen van de bevolking.

Bedoeld wordt dat in veel arbeidscontracten, vooral van jongeren, geen pensioenopbouw zit en dat zzp’ers bijvoorbeeld, geen pensioenpremie in hun tarieven opnemen. Kassa voor werkgevers die in 2017 zes miljard hebben ‘overgehouden’ die anders aan pensioenopbouw zou zijn besteed. Hierin schuilt de kern van het ‘pensioen-conflict‘: verlaging loonkosten voor werkgevers om kapitaalinvesteringen lucratiever te maken.

Aanvallen op het pensioenstelsel in Nederland staan dan ook niet op zichzelf. In heel Europa staan sociale voorzieningen als pensioen en zorg onder grote druk. Hun aandeel in de ‘nationale koeken’ moet worden teruggebracht ten gunste van kapitaal- rendementen, de rijken!

Verhoging van de pensioenleeftijd is hiertoe een middel dat in alle EU-landen wordt toegepast! Het pensioenstelsel in Nederland is bijzonder omdat het aanvullend pensioen (bovenop de AOW) een arbeidsvoorwaarde is en over de pensioenpremie aan de cao-tafel wordt onderhandeld.

Eisen vakbeweging

De vakbeweging heeft zich de laatste anderhalf jaar in de pensioenstrijd geschaard achter drie eisen 1. bevriezen van de AOW-leeftijd op 66 jaar en eerder stoppen in ‘zware beroepen’, 2. indexatie voor elke generatie, 3. toegang tot collectieve en solidaire pensioenfondsen voor alle werkenden (ook zzp en flexwerkers) en een algemene voorwaarde: wij accepteren geen verslechteringen.

Het ‘onderhandelingsresultaat’ voldoet in de verste verte niet aan deze eisen:

  1. de AOW-leeftijd wordt tot 2022 bevroren op 66 jaar en 4 maanden, en stijgt dan verder naar 67 jaar in 2024 en vervolgens met 8 maanden als de levensverwachting een jaar hoger wordt berekend! De RVU boete op eerder stoppen met werken wordt (deels) afgeschaft voor zware beroepen met inkomens tot bruto 19.000 euro (het AOW-jaarinkomen). Aan de cao-tafel wordt onderhandeld welke beroepen voor eerder stoppen in aanmerking komen en of de werkgever bereid is die 19.000 AOW te betalen. Voor het aanvullend pensioen bij eerder stoppen moet de werknemer zelf een voorziening treffen!
  2. over indexatie van de pensioenen is niets geregeld, terwijl de minister die belemmeringen voor indexatie kan opheffen gewoon aan tafel zat: gelijke berekening van de ‘verplichtingen’ voor indexatie als voor premies.
  3. voor zzp’ers en flexwerkers wordt het mogelijk gemaakt vrijwillig deel te nemen aan een pensioenfonds. Het stelsel is echter gebaseerd op wettelijk verplichte collectiviteit en solidariteit

FNV en onderhandeling

Dus op alle eisen geen verbetering! De FNV-onderhandelaars hebben ‘de race naar beneden’ met dit ‘akkoord’ niet gestopt. Op het FNV-congres in 2017 hebben zij hiertoe wel de opdracht gekregen! In tegendeel. Met dit onderhandelingsresultaat wordt in het laatste bastion van de na de oorlog opgebouwde verzorgingsstaat een grote en fatale bres geslagen.

De doorsneepremie, fundament van het solidaire en collectieve stelsel, wordt afgeschaft en daarmee wordt de poort opengezet naar verdere versobering van de pensioenen ten gunste van de werkgevers die hun loonkosten verder kunnen verlagen en hun winsten verhogen!

Zeggenschap van de deelnemers aan pensioenfondsen over hun eigen uitgestelde en collectief beheerde loon, het pensioenvermogen, is opnieuw ontzegd door het berekenen van pensioenverplichtingen niet aan te passen. De pensioenfondsbesturen kunnen hierdoor de enorme vermogens die zij beheren, het uitgestelde loon van de deelnemers, niet aanwenden voor indexering.

Gepensioneerden zijn soms al 2 maanden inkomen per jaar kwijt aan verlies aan koopkracht door gestegen prijzen en tarieven die niet zijn gecompenseerd. Maar ook werkenden hebben baat bij indexering. De opbouw van hun pensioen straks wordt afgeleid van het niveau van de uitgekeerde pensioenen nu.

En een lage pensioenopbouw betekent opnieuw kassa voor de werkgevers (onder wie de overheid als grootste werkgever!!): minder pensioenpremie, minder loonkosten!

Het vertrouwen bij de bevolking in het beste pensioenstelsel ter wereld wordt met dit ‘akkoord’ verder ondergraven: wat heb je aan collectief beheerd uitgesteld loon als je er niet over kunt beschikken?

Het maakt de weg vrij voor verdere afbouw van het collectieve en solidaire stelsel. Het verlaagt de drempel voor verdere verzelfstandiging en zelfs privatisering van de pensioenfondsen en het daarin opgehoopte vermogen!

Politieke verhoudingen in Nederland en media

De politieke verhoudingen in Nederland, afgeleid uit de verkiezingen voor het Europese Parlement, weerspiegelen de verwarring onder de bevolking. Meer dan de helft van de bevolking kwam niet opdagen, de regeringspartijen kregen klappen en de PvdA werd plotseling de grootste partij.

Deze partij heeft zich samen met GL, die ook won, achter dit schadelijke ‘akkoord’ geschaard. Hiermee is de meerderheid in ook de Eerste Kamer voor dit akkoord verzekerd. Dit roept herinneringen op aan 2012. Toen kreeg het demissionaire kabinet Rutte 1 een meerderheid voor haar begroting met steun van oppositiepartijen, het zgn. Kunduz-akkoord.

In die begroting was een versnelde verhoging van de AOW-leeftijd opgenomen van 65 naar 67 in 2024! Een verhoging, we weten het nog, die FNV voorzitter Agnes Jongerius de kop heeft gekost!

De SP wilde niet meewerken aan verhoging van de AOW-leeftijd en is afgehaakt bij de onderhandelingen.

Onverantwoordelijk en schandalig optreden FNV-bestuur

Het onderhandelingsresultaat is inmiddels onder de leden van FNV verspreid die zich daarover per referendum kunnen uitspreken. Daarna neemt het Ledenparlement (LP) een besluit.

Gezien de controversiële inhoud van het ‘akkoord’, geen enkele eis waarvoor is gestreden de afgelopen anderhalf jaar  is binnengehaald, besloot het LP dat het neutraal aan de leden zou worden voorgelegd: opdat discussie daarover niet zou worden ‘gestuurd’ en elk lid zelf een oordeel zou kunnen vellen.

Echter bekendwording van het resultaat is gepaard gegaan met een massieve campagne van het FNV-bestuur en de FNV-werkorganisatie om het akkoord ‘aan te prijzen’. Protesten hiertegen worden genegeerd of weggewuifd. Het FNV-bestuur heeft zich hiermee in een onverantwoordelijke kamikaze-modus gemanoeuvreerd.

Het FNV-bestuur zet met deze capitulatie voor de druk van werkgevers en hun politieke vrienden, net als in 2012, versterking en door dreigen met aftreden zelfs het voortbestaan van de vakbeweging op het spel.

Zij verzaakt daarmee haar plicht om leiding te geven aan de enige organisatie die de werkende bevolking kan beschermen tegen de aanvallen op haar verworvenheden door het Kapitaal: de graaiers en de rijken met waanzinnig groeiende vermogens en hun handlangers in de politiek.

 

Oproep

De leden van FNV en andere vakbonden kunnen niet anders dan dit akkoord verwerpen en verder werken aan democratisering en versterking van hun onmisbare belangenorganisatie, de vakbond. Met vakbondsmacht kan deze aanval op hun pensioenen worden afgeslagen en het beste pensioenstelsel ter wereld veilig gesteld en verbeterd.

De reacties van het publiek op de stakingsacties op 28 en 29 mei laten zien dat hiervoor grote maatschappelijke steun bestaat! Gezien de enorme belangen, de miljarden pensioenvermogen, die op het spel staan kan deze strijd voor behoud en verbetering van het pensioenstelsel alleen gewonnen worden door verbreding van vakbondsmacht naar een maatschappelijke strijd. Door aan de leiding te gaan van deze maatschappelijk strijd zal de vakbeweging haar gezag onder de bevolking vergrote en zich versterken met nieuwe leden.

Voor een strijdbare vakbeweging. Steun communisten in de vakbeweging. Versterk de NCPN

Partijbestuur NCPN.

www.ncpn.nl

Leugens DNB over pensioenstelsel

Vertrouwen in pensioenstelsel

Het vertrouwen in het pensioenstelsel in Nederland wordt op georganiseerde wijze ondermijnd. De Nederlandse Bank, ‘opiniemakers‘, ‘wetenschappers‘ en woordvoerders van politieke partijen, die aan de leiband van het Kapitaal lopen zijn daarin trekkers. De vele honderden miljarden (1500 miljard) pensioenvermogen zijn inzet in deze ‘nep-nieuws’-campagnes. Dit vermogen is opgebouwd uit premies, bijeengebracht door de deelnemers, en het rendement dat op dat vermogen wordt gerealiseerd door pensioenfondsbesturen.

Ondermijning vertrouwen

In maart leverde directeur Job Swank van DNB weer een bijdrage aan het verspreiden van nep-nieuws over de pensioenen: het koopkrachtverlies van de pensioenen in de afgelopen 10 jaar zou het gevolg zijn van het (‘niet-toekomstbestendige’) pensioenstelsel.

Wie ruim 10 jaar met pensioen is, gaat onmiddellijk ‘rechtzitten’ bij dit ‘nieuws’. Want zijn of haar koopkrachtverlies is volgens het jaarverslag van DNB inmiddels 16 procent. Dat zijn bijna twee maandinkomens pensioen per jaar!!! dit koopkracht verlies met 16 procent treft niet alleen gepensioneerden maar ook werkenden. De opbouw van hun pensioen wordt afgestemd op de uitgekeerde pensioenen!

Swank doet er bovendien nog een schepje bovenop door te beweren dat de pensioenpremies die nu betaald worden te laag zijn om op termijn het beloofde pensioen uit te keren. Bovendien verzekert hij dat de fondsen nu te weinig in kas hebben voor het uitkeren van pensioenen, waardoor een deel van de ingelegde premies daarvoor moet worden benut.

Enorm pensioenvermogen

Misschien gelden zijn beweringen voor een enkel klein pensioenfonds maar het totale vermogen van alle pensioenfondsen maakt de belachelijkheid ervan duidelijk. Het totale pensioenvermogen bedraagt 1500 miljard. Jaarlijks wordt er 33 miljard aan premies ‘geïnd’ en de inkomsten uit het vermogen bedragen ca. 25 miljard aan direct rendement, samen dus bijna 60 miljard. Daar tegenover staan aan uitgaven op dit moment ca. 30 miljard per jaar pensioenuitkeringen en ca. 8 miljard aan beheerskosten, samen nog geen 40 miljard. Het pensioenvermogen groeit dus nog steeds fors!

De grootste vijf pensioenfondsen van Nederland hadden in het eerste kwartaal van 2019 een vermogensgroei van 64 miljard euro. Dat is ruim tweemaal de jaarlijkse pensioenuitkering van 30 miljard euro. Met zo’n kwartaalwinst zou het koopkrachtverlies van 16 procent in één klap ongedaan kunnen worden gemaakt!

Met dit herstel van koopkracht worden opeens enkele miljarden uit de fondsen in de reële economie gebracht, waarvan ook de belastingdienst profiteert. Een ‘meevaller’ die gebruikt kan worden om de AOW-leeftijd niet te verhogen!

Bangmakerij van DNB

Waarom gebeurt dit niet? Waar is het intimiderende en leugenachtige optreden van Swank voor nodig? Mogelijk om te verhinderen dat deelnemers aan pensioenfondsen beseffen dat het enorme pensioenvermogen hun eigen poen is. Dat zij de feitelijke eigenaren zijn van dit fortuin dat met premies is bijeengebracht en door prudent beheer in de fondsen enorm is aangegroeid. Maar deze misleiding blijft niet tot Swank beperkt. Ook Klaas Knot, president van DNB, doet regelmatig mee aan de bangmakerij. Recentelijk beweerde hij nog dat de pensioenen in 2020 niet alleen niet geïndexeerd kunnen worden, maar zelfs grote kans lopen te worden gekort!

Absurde toepassing FTK

De directeuren van DNB, ‘opiniemakers’, ‘wetenschappers’ en sommige woordvoerders van politieke partijen verschuilen zich met deze stemmingmakerij achter het FTK: het Financieel Toetsingskader. Dit is onderdeel van de pensioenwet waarmee wordt berekend of pensioenfondsen op een lange termijn van 30 à 40 jaar aan hun verplichtingen kunnen voldoen.

Op zich een verstandige maatregel. Maar door dit FTK moet de risicovrije marktrente gebruikt worden om de verplichtingen te berekenen. Daarin wordt uitgegaan van een rendement van slecht 1,2 procent, terwijl dat al tientallen jaren tussen 6 en 8 procent ligt! Dat ‘overrendement’ moet gereserveerd blijven als ‘buffer’ voor ‘slechte tijden’.

Hoe absurd de toepassing van dit FTK is, blijkt zonneklaar als we ons realiseren dat grof gezien met het huidige pensioenvermogen, zonder dat er ook maar iets aan premie of rendement zou bijkomen, ongeveer 50 jaar pensioenen kunnen worden uitgekeerd (1500 gedeeld door 30)!

 Koopkrachtherstel door zeggenschap

Deze bespottelijke situatie van een groeiend pensioenvermogen en feitelijke enorme relatieve verlaging van het pensioen (door niet-indexering van 16 procent!!) en de dreigende (en soms gerealiseerde) absolute verlaging (door kortingen) demonstreert de minachting van de financiële topfunctionarissen en hun volgelingen in de media en politiek voor de pensioendeelnemers: degenen die pensioen opbouwen en de gepensioneerden.

Het toont bovendien de zwakte van hun met leugens en halve waarheden onderbouwde beleid. Het trekt de legitimiteit ervan in twijfel! Dit moet een enorme inspiratie en aanmoediging zijn voor degenen die in strijd staan voor de redding van het pensioenstelsel. Kern in deze strijd is het eisen en uitoefenen van zeggenschap van de pensioendeelnemers over hun eigen poen: het in de pensioenfondsen opgebouwde pensioenvermogen!

Deze zeggenschap is door de gesignaleerde manipulatie van politiek en gezagsdragers verre van vanzelfsprekend. Die moet door machtsvorming van de deelnemers bij de pensioenfondsen en bij de politiek worden opgeëist!!

Bron Foto: Collectie Stadsarchief Amsterdam. Vervaardiger: Martin Alberts (fotograaf van Stadsarchief Amsterdam). Website: http://archief.amsterdam/archief/10122

CPV: Statement against imperialist Aggression

Unity in defense of the homeland!

The political parties and social movements below signed, members of the Popular Anti-imperialist and Anti-fascist Front (FPAA), condemn the onslaught of US imperialism, in partnership with the European Union and the Group of Lima, against our nation. Their actions represent an act of provocation and interference that violates the sovereignty and peace of the Bolivarian Republic of Venezuela and across Latin America and the Caribbean.

Attacks

The purposes of the aggression and the attacks by international capital and Itâs’ lieutenants of the local Right wing forces against the national dignity and the well-being of the Venezuelan people are no longer a secret to anyone. The bourgeoisie of the United States, the big domestic capitalist monopolies and their related parties, have acted against peasants, workers and communities in Venezuela and Latin America for more than half a century.

Imperial onslaught

The Imperial onslaught has increased considerably in the last decades of the Venezuelan political process. It does not only include political conspiracy, assassination attempts and plans of national fragmentation so as to occupy geographic areas, carried out by oil and mining companies, but also economic sabotage, the grotesque elevation of prices of the basic food basket, the transport boycott, the sewing of anarchy and thousands of other abuses committed daily by the pro-imperialist Right. It is well known that for the advancement of those plans, the Right takes advantage of impunity and other governmental mistakes.

Recent developments

In recent months their isolationist plans and economic-military provocations have entered a new phase, looking to close in on surrounding the Venezuelan nation, to deliver the final blow against the Bolivarian process and its avant-garde. The imperialists and their lackeys, suffocated by the huge and prolonged structural crisis which consumes them, consider that the appropriate time has come to hit the struggles of the Venezuelan people at their base, ruining social plans, cornering the people and finding a way out of the Bolivarian Government through any route. These plans have been given the green light by the coup mongers, promoted by US imperialism, their footmen in Latin America,as well as by the unpatriotic Right based on Venezuelan soil.

The policy of carrying out an interventionary coup, so developed by the imperialist government of the United States, the European Union, and with the shameful collaboration of a number of Latin American governments, now focuses its goal on an aggressive military-political propaganda campaign, hidden behind the so-called “humanitarian aid” which seeks to justify the invasion of our country.

Condemnation

We condemn the imperialist plans of hunting down the natural resources and privatising them, publicly declared so by the United States, the European Union, the Lima Group, FEDECAMARAS-VENAMCHAM, and the National Assembly in contempt and directed by Guaido group.

We, members of the FPAA, call for preparation, organization and popular mobilization. We demand a heavy hand by the Government against the saboteurs, intervenors and terrorists, immediate jail for price speculators. We demand the application of article 113 and 114 of the Constitution of the Bolivarian Republic of Venezuela to the monopolist price speculators in particular and to the Article 113 and 114 financial system.

Call to action

We call to establish worker-peasant-community-popular control over the processes of production, marketing and distribution, and to boost national industrialization plans. We also call for a real agrarian revolution that would definitively remove the dependence, exploitation and unpatriotic ruthless blackmail of the historical enemies of the Venezuelan people and of the world.

Against imperialist aggression!

Unity and mobilization!

Communist party of Venezuela

Homeland for all party

Revolutionary Party of Labour

Charles Desiré Lu A Si

Maar er waren meer Surinaamse Nederlanders actief in het verzet: we kwamen op het spoor van Charles Desiré Lu A Si (1911-1942). Volgens de website Caraïbisch Uitzicht: (schrijver artikel: William L Man A Hing) en andere bronnen:

Srananman: verzetsstrijder en medeorganisator Februaristaking

Over Charles zelf is weinig bekend. Hij werd geboren in Paramaribo in 1911. Zijn moeder was Paulina Juliana Lu A Si., van Afrikaans-Chinese afkomst. De vader bleef onbekend.

Na aankomst in Nederland woonde Charles Desiré enige tijd in Den Haag. Hij trouwde in oktober 1936 in Amsterdam met Rachel Frankfoorder. Was Charles van huis uit Nederlands Hervormd, zijn vrouw Rachel stond geregistreerd als Nederlands-Israëlitisch.

Daarbij was voor de bruidegom opgetekend dat hij van beroep slagwerker was en zijn bruid kantoorbediende. Ze woonden op de Oude Zijds Voorburgwal in het centrum van de hoofdstad. In februari 1937 werd een zoon geboren.

Charles Desiré blijkt meerdere beroepen te hebben uitgeoefend. In zijn Haagse periode stond hij onder meer genoteerd als ‘artist’ en ‘buffetbediende’, maar in Amsterdam was hij bekend als ‘elektrisch lasser’. Charles Lu zou een exponent zijn geweest van de Bond van Surinaamse Arbeiders, een organisatie waarvan geen gegevens bekend zijn.

Reeds in het vroege begin van de Duitse bezetting trad hij toe tot het verzet, waarvoor hij ondersteunende werkzaamheden verrichte. Voor het nooit verschenen Gedenkboek van de CPN voor gevallen verzetsstrijders zond weduwe Rachel een formulier terug waarin zij vermeldt dat ‘Charles reeds lang voor de oorlog lid [was] der NCPN en functionaris. (NCPN-Archief , inv. # 132)

In het bijzonder was hij met enkele andere landgenoten betrokken bij verzetshandelingen van de communistische groepering. Voor zijn activiteiten kan de volgende beschrijving dienen die door van der Horst (2004: 144) is verstrekt:

Onder zijn bijnaam “Shanghai Express

…verspreidde activist Charles Desire illegale pamfletten en was hij medeorganisator van de Februaristaking. Op 25 juni 1941 werd hij met zeshonderd andere bekende communisten opgepakt. Desiré zat achtereenvolgens gevangen in de kampen Schoorl, Amersfoort, Neuengamme, Dachau en Auschwitz, waar de moedige verzetsstrijder op 15 november 1942 overleed aan de gevolgen van martelingen.’

Ook zijn vrouw Rachel was actief in het verzet. Zij deed illegaal werk, werd opgepakt, maar overleefde Auschwitz, Birkenau, Bergen-Belsen en Theresienstadt. Ze vestigde zich in 1950 in Israel. (bron : Joods Biografisch Woordenboek). Dezelfde bron vermeldt dat zij in 1945 was gehuwd met Eduard (Eddy) van Amerongen (1912-1992).

Over mensen als Anton de Kom, Charles Desiré (en Rachel Frankfoorder) is te weinig geschreven. Een herwaardering van beide mannen en een onderzoek naar de verzetsdaden van Surinamers is op zijn plaats in deze tijd van hernieuwde fascistoïde tendensen en identiteitspolitiek.  

Op last van het Ministerie van Justitie werd op 27 november 1953 de overlijdensakte van Charles Désiré Lu-A-Si, geboren 13 december 1911 te Paramaribo en overleden 15 november 1942 te Oświęcim (Auschwitz) in Polen, ingeschreven in de registers te Amsterdam.

In Suriname wordt C.D. Lu-A-Si tezamen met andere lotgenoten vermeld op de Plaquette van het Monument “Ter Nagedachtenis aan een Deel van de Surinaamse Gevallenen van de Tweede Wereld Oorlog 1940 – 1945 in Europa en Azië”. Dit Monument staat bij het Onafhankelijkheidsplein aan de Waterkant, nabij de Marinetrap in Paramaribo.

Delen van dit artikel zijn overgenomen uit het artikel van W. Man A Hing over Charles Lu A Si hetgeen gepubliceerd is in het blad Wi Ruto no. 8/2,  p. 29-34 (van de Stichting Surinaamse Genealogie). De redactie heeft het voornoemde artikel gevonden in de blog “Caribisch uitzicht”.

Bron Foto: Collectie Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis

Pleidooi voor afgewogen huursector

Nederland had in het verleden een uitstekende reputatie op het gebied van volkshuisvesting

Amsterdam werd gezien als het Mekka voor de stedebouwkundigen: gemende buurten, een ongedeelde stad: Goede huisvesting werd gezien    als een teken van beschaving. De kentering komt in de jaren 90 als de neo-liberale doctrine vat kreeg op de politiek: De subsidies werden afgebouwd, corporaties werden stichtingen en het eigen woningbezit werd zwaar bevoordeeld middels riante hypotheekrente aftrek.

Neoliberale overheid en sociale huursector

De opzet van de neo-liberale overheid is om de sociale huursector te verkleinen ten opzichte van de marktsector. Was de huursector vroeger een brede publieke voorziening, nu is de heersende doctrine: huurwoning voor degenen die zich geen koopwoning kunnen permitteren. In plaats van uitgebalanceerde wijken komt het spook van de ghettovorming om de hoek kijken. Als klap op de vuurpijl hebben de woningbouwcorporaties te maken van verhuurdersheffingen en andere vormen van rijksbelastingen.

Dit soort maatregelen brengt de corporaties financieel in de problemen en dwingt hun om een gedeelte van hun woningbestand te verkopen om in het onderhoud van de andere woningen te voorzien. De aldus verkochte woningen vallen vaak in handen van investeringsmaatschappijen en huisjesmelkers die maximaal profijt proberen te halen.

Ompoling naar neo-liberaal

Dat de ompoling van de woningmarkt van sociaal naar neo-liberaal gepaard gaat met sprookjes en blatante onzin blijkt uit het volgende:

  1. De huursector wordt gesubsidieerd : uit het bovenstaande blijkt anders
  2. Huurders gaan minder zorgvuldig om met hun woonomgeving: niets is minder waar: huurders wonen langdurig in dezelfde wijk en hebben een goede sociale binding met woonomgeving.
  3. Scheefwoners (huurders in woningen met lage huren) zijn uitbuiters die wonen op kosten van anderen. Ten eerste is dit een hele beperkte groep maar wat de denken van mensen die hun hypotheek afgelost hebben en feitelijk geen lasten meer hebben.
  4. Kopers zijn in de ogen van de neo-liberale stemmingmakers de echte mensen, huurders zijn losers. Dit soort aantijgingen moeten het marktdenken promoten en het bezit en niet de woonfunctie centraal stellen.

Werkelijkheid

Wat is de werkelijkheid:

  1. De woningbouwcorporaties worden tot op het bot uitgeknepen. Op dit moment is de afdracht aan het rijk equivalent met 5 maanden huur.
  2. Slecht onderhoud door gebrek geld bij veel corporaties
  3. Slechte toegang tot de huurwoningmarkt, tijdelijke huurcontracten
  4. Lange wachttijden ( gemiddelde wachttijd 12 jaar in Amsterdam
  5. Slechte verhouding tussen huurders en corporaties
  6. Huurders betalen gemiddeld meer voor wonen dan kopers.
  7. Middeninkomens vaak uitgesloten van betaalbare huur.Zie hier de impact van het neo-liberale beleid zoals zich dit tijdens de opvolgende rechtse regeringen ontwikkeld heeft. De mensvijandige ideologie van het neo-liberalisme heeft ook in de stad Amsterdam in zijn greep en onthoudt mensen het fundamentele recht op een betaalbaar dak boven hun hoofd. Het marktmechanisme werkt in het voordeel van de particuliere huizenbezitters. Ondanks de bemoeienissen van de SP wethouder Laurens Ivens zet deze trend zich door.

Ivens gaat er prat op dat in 2018 8639 woningen in Amsterdam gebouwd zijn met nog eens 1256 tijdelijke. Meer woningen is een loffelijk streven maar het probleem zit hem veel meer in de structuur van de volkshuisvesting: De verhuurderheffing, de extra belasting van de woningbouwcor- poraties, die daardoor gedwongen worden om een deel van hun voorraad te verkopen is een typisch voorbeeld van neo-liberale graaizucht waar- mee de collectieve sector wordt leeggezogen op kosten van de lagere inkomens. Dit is een voorbeeld van de scheefgroei die besteden moet worden.

Artikel bewerkt naar stuk van Jan Kok en Marijke Storm: Huursector, fundament van de stedelijke samenleving, novenber 2018.

Anton de Kom

Anton de Kom

De Surinaams/Nederlandse gemeenschap vormt sinds 1976 een aanzienlijk deel van de Amsterdamse bevolking. Deze website schenkt aandacht aan twee belangrijke Surinamers van begin twintigste eeuw, die opkwamen voor de arbeiders- en mensenrechten en die later tijdens de Tweede Wereldoorlog een rol belangrijke rol speelden in het antifascistische verzet in Nederland.

We willen op deze manier aandacht geven en respect betuigen aan de Surinaamse gemeenschap en rekening houden met de gevoeligheden die onder andere door de Zwarte Piet discussie bloot kwamen te liggen.  Vrijheidsstrijders, schrijvers en politieke activisten: Anton de Kom en Charles Lu A Si.

Karin Amatmoekrim schreef onlangs voor digitaal tijdschrift de Correspondent een boeiende bijdrage over Anton. In het NCPN orgaan Manifest verscheen een bijdrage van Wil van der Klift over deze activist, schrijver en communist. Over Charles Lu A SI is minder bekend, wij besteden ook aandacht aan hem.

Anton de Kom (1898-1945) staat in hoog aanzien in de Surinaamse gemeenschap. Een belangrijk plein in Amsterdam Zuidoost draagt zijn naam. Onder witte Nederlanders is hij veel minder bekend. Terwijl de Kom publiekelijk opkwam voor de Surinaamse arbeidersklasse, publiceerde over de slavernij, de koloniale Nederlandse geschiedenis, de dekolonisatie, de rechten van alle arbeiders, lezingen hield en tijdens WO2 actief werd in het Nederlandse verzet.

Tijd om aandacht te schenken aan deze Surinaamse intellectueel, die het Nederlandse kolonialisme aan de kaak stelde in zijn boek “Wij slaven van Suriname”.
***************************************
Cornelis Gerhard Anton de Kom werd geboren in 1898 in Paramaribo/ Suriname, destijds een Nederlandse kolonie. De slavernij was officieel afgeschaft, maar de gevolgen van het slavensysteem werkten nog zichtbaar door in de hele samenleving.

De Kom groeide op als een zelfbewuste, ambitieuze jongen. Hij bezocht de MULO, destijds de hoogst bereikbare opleiding voor zwarte Suri- namers. Hierna kreeg hij een baan als bureaumedewerker bij de Balata Compagnie, een bedrijf dat rubber produceerde. Hier maakte Anton voor het eerst bewust kennis met het koloniale systeem van uitbuiting. De arbeidsomstandigheden van de ‘Balata-bleeders’ (rubbertappers) waren erbarmelijk. Het was zwaar werk onder extreme omstandigheden (in de jungle in een vochtige hitte) en het werk werd nauwelijks betaald. De Kom zette zich actief in voor de Balata arbeiders. Deze ervaring werd bepalend voor Anton’s verdere leven.

In 1920 vertrok de jongeman naar Nederland waar hij ging enige tijd diende als huzaar en later werkte als assistent accountant. Maar als be-trokken waarnemer bleef hij op de hoogte van de actuele situatie in Suriname. Ook leverde hij bijdragen aan ‘Links Richten’, een progressief tijdschrift. Hij droeg al fragmenten voor uit zijn boek in wording ‘Wij slaven van Suriname’.

Deze activiteiten werd de welbespraakte Anton niet in dank afgenomen door de heersende klasse. Het bedrijf Reusen en Smulders (koffie en thee) ontsloeg hem in 1931 met als redenen: reorganisatie ‘en de Kom heeft te veel politieke belangstelling.’

In 1932 vertrok de schrijver/activist, inmiddels getrouwd met Petronella (Nellie) Borsboom en met vier kinderen naar Suriname om zijn ernstig zieke moeder bij te staan. De situatie die hij aantrof was nog slechter dan bij zijn vertrek in 1920. Paramaribo was een grote krottenwijk, zonder riolering. De gezondheidszorg was onbetaalbaar. Hindoestaanse immigranten waren naar Suriname gelokt (vanuit het toenmalige Brits-Indië)    met beloften van een stuk land en gratis gezondheidszorg.

In werkelijkheid betaalden de Hindoe immigranten huurwaardebelasting voor krotten met lemen vloeren. Belastingambtenaren roofden voed-selvoorraden van de boeren met behulp van soldaten. Er braken hongeroproeren uit op de plantages en in Paramaribo zelf. Politie en militairen traden wreed op tegen de ondervoede massa’s. Een gebruikelijke straf voor verzet was dwangarbeid aan wegen.

Bij de aankomst van Anton de Kom op 3 januari 1933 was zijn reputatie hem vooruitgesneld. Honderden mensen stonden hem in Paramaribo op  te wachten en hij werd begroet met een luid gejuich. De koloniale autoriteiten waren in paniek: hier arriveerde een communistische opruier  die alle etnische groeperingen in het land wilde samensmeden tot een hecht front ter bevrijding van Suriname.

Het garnizoen van Paramaribo moest gemobiliseerd en fort Zeelandia werd versterkt. Het bestuur was zo in de stress, dat het twee toevallig passerende oorlogsschepen uit Peru aanzag voor een Sovjet vlooteenheid. Kortom paniek alom.

Anton werd voortdurend omringd door werkende mensen, ongeacht hun etnische afkomst of achtergrond. Zijn leiderschap en kracht zat In zijn vermogen om over etnische tegenstellingen heen te stappen. De Kom richtte in zijn woning een advies- en dienstenbureau op voor arbeiders Dit initiatief was opnieuw een doorn in het oog van de autoriteiten. De activist werd nu voortdurend lastiggevallen en er verschenen affiches om voor hem te waarschuwen. Het enige effect was dat de Kom nog meer mensen naar zich toetrok. Na enkele opstootjes werd de Kom gearresteerd. Echter zonder officiële aanklacht of bewijs.

Op 4 februari 1933 verzamelde zich daarom een grote massa van vier duizend mensen: Creolen, Hindoestanen en Javanen bij het parket om de Kom’s vrijlating te eisen. De demonstranten werden tegengehouden door een politiemacht met getrokken bajonet. De voorhoede van de menigte ontblootte de borst en nodigde de politie uit om te schieten.

De procureur, onder de indruk van het protest, deed de toezegging dat de Kom de volgende dinsdag vrij te laten. Op die dinsdag verscheen een grote groep ongewapende arbeiders en boeren bij het Huis van Bewaring. Niemand dacht aan vechten, men wilde slechts de Kom afhalen uit de gevangenis. Volkomen onverwachts openden politie en militairen het vuur met als resultaat 2 doden en 22 gewonden.

De politieke activist bleef in hechtenis tot 10 mei 1933. Hij werd vanuit de gevangenis direct op een schip naar Nederland gezet. Toen het gezin de Kom op 27 mei aankwam in Nederland, werd het opgewacht door honderden arbeiders, intellectuelen en kunstenaars. Redevoeringen waren echter verboden.

De Kom voltooide in Nederland zijn werk ‘Wij slaven van Suriname’. In 1934 vond hij eindelijk een uitgever (Contact), maar de autoriteiten – lees geheime diensten – dwongen hem enige fragmenten te schrappen. Bekende Nederlandse auteurs steunden hem: Jef Last, Eduard du Perron. In deze periode gaf de schrijver lezingen over kolonialisme op communistische bijeenkomsten.

Ook onderhield hij contact met de Haagse communistische auteur Nico Wijnen. Een van de Kom’s geliefde thema’s waren de helden van de 19 -eeuwse Surinaamse slavenopstanden: Boni, zijn mede guerrillastrijder Baron en Joli Coeur. Zwarte verzetshelden die zijn geschrapt uit de Nederlandse geschiedenislessen.

Gebrandmerkt als socialist kon de Kom geen regulier werk vinden. (Broodroof was de geëigende methode van het Nederlandse establishment om linkse mensen het leven zuur te maken. Of onmogelijk (En dit gebeurt overigens nog steeds). Er volgde een tijd van armoede en wanhoop.

Na de inval van de Nazi’s in Nederland sloot de Kom zich aan bij het verzet en werkte hij voor de illegale pers. Dit was een bijzonder moedig besluit, omdat hij als Creool niet bepaald een onopvallende figuur was. Op 7 augustus 1944 werd de Kom gearresteerd en overgebracht naar   het concentratie Neuengamme en later naar kamp Stalag XB Sandbostel (Noord Duitsland). Op 24 april 1945 – met de bevrijding in zicht – stierf Anton de Kom door TBC en uitputting. Zijn lichaam werd teruggevonden in een massagraf in Sandbostel. In 1960 werd hij herbegraven op de erebegraafplaats in Loenen.

Wat ons betreft hoort Anton de Kom thuis in het rijtje verzetshelden naast Hannie Schaft, Jan Bonekamp, de februaristakers en anderen die hun leven gegeven hebben in de antifascistische strijd.

Anton de Kom was een uitzonderlijk man en mag met recht een ‘founding father’ van het Surinaamse nationalisme worden genoemd. Hij was   een pionier van de antikoloniale geschiedschrijving, een man ook die zijn eenvoudige milieu ontsteeg zonder zich ervan te distantiëren. Tegelijk, tragisch, een koloniaal onderdaan die in Nederland en niet in zijn ‘geliefde Sranan’ zijn carrière zou maken, ook ‘in het land van de overheerser’ altijd een tussenfiguur zou blijven, en bovendien zijn leven juist zou geven voor Nederland. Een man die met zijn intellectuele ontwikkeling zijn afkomst nooit verloochende en altijd trouw zou blijven.

Bron: Strijden ga ik . uitgave onbekend.

Delen van dit artikel zijn overgenomen uit het artikel van W. Man A Hing over Charles Lu A Si hetgeen gepubliceerd is in het blad Wi Ruto no. 8/2,  p. 29-34 (van de Stichting Surinaamse Genealogie). De redactie heeft het voornoemde artikel gevonden in de blog “Caribisch uitzicht”.

Bron Foto: Ter beschikking gesteld door Internationale Instituut voor Sociale Geschiedenis