Palestina: 100 jaar zionistische kolonisatie

Het Palestijnse volk wil zijn land terug

Door Pol Devos (*)

Acht jaar geleden ondertekende de Palestijnse leider Arafat onder Amerikaanse druk de vredesakkoorden van Oslo met de Israëlische regering. Het In 1947 uit zijn land verdreven Palestijnse volk kreeg alleen een paar kruimels, de miljoenen Palestijnse vluchtelingen mochten niet terugkeren. Terugblik op dit historisch onrecht.

1896 Theodor Herzl pleit in zijn manifest van de zionistische beweging voor de oprichting van een zuiver joodse staat in Palestina, "een vooruitgeschoven post van Europa tegen Azië, een voorhoede van de beschaving tegen de barbarij'. "In 1907 beslist de zionistische beweging definitief waar die joodse staat moet komen. Aanvankelijk was nog gediscussieerd over Oeganda en Argentinië.
1917 Na jaren intensief lobbywerk bij Groot-Brittannië, de Russische tsaar en de Duitse keizer krijgen de zionisten een eerste internationale erkenning. De Britse minister, Lord Balfour, belooft hen op 2 november "een joods thuis in Palestina" (dat op dat ogenblik nog deel uitmaakt van het Turkse Ottomaanse rijk). Hij heeft hiertoe geen enkele bevoegdheid.
1920 Na WOI, tijdens de conferentie van San Remo, legt Londen de hand op Palestina en Irak. Frankrijk pakt Syrië en Libanon. Zionistische kolonisten vestigen zich in Palestina. De Palestijnen komen geregeld in opstand tegen de Britse en zionistische kolonisatie. In 1947 bezitten de zionistische kolonisten slechts 6% van de grond in Palestina.
1947 De Britten willen weg. De zionistische geheime legers zaaien terreur, zowel tegen de Palestijnen als tegen de Britten. De Verenigde Naties (VN) keuren een verdeelplan voor Palestina goed.
1948 Zionistische milities zaaien terreur en veroorzaken een eerste massale vluchtelingenstroom. Op 15 mei wordt de staat Israël uitgeroepen. Honderden Palestijnse dorpen worden van de kaart geveegd. Israël palmt een aanzienlijk groter stuk grondgebied in dan voorzien in het VN-verdeelplan. Op 11 december keuren de VN resolutie 194 goed: vluchtelingen mogen terugkeren en wie verlies leed, krijgt schadevergoeding. Deze resolutie werd herhaaldelijk herbevestigd.
1958 Palestijnse revolutionairen onder leiding van Arafat en Abou Jihad richten de bevrijdingsorganisatie El Fatah op. In 1965 is de organisatie voldoende ingeplant om ook de gewapende strijd te starten tegen de staat Israël.
1964 Onder impuls van de Arabische regimes richt Ahmed Choukeiry de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) op, in 1969 overgenomen door revolutionaire nationalistische organisaties met Arafat als voorzitter.
1967 Juni-oorlog. Israël verslaat zijn Arabische buren en palmt nu heel historisch Palestina in.
1978 Ondertekening van de Camp-David-akkoorden: Israël neutraliseert Egypte en er komt een aparte vredesregeling.
1982 Israëlische invasie in Libanon, op initiatief van generaal Sharon. Onder zijn verantwoordelijkheid moorden Libanese milities duizenden Palestijnen uit in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila.
1987 Op 9 december breekt in de door Israël bezette gebieden de intifada uit, de Palestijnse 'stenenopstand'. Jarenlang zijn er voortdurende confrontaties tussen zwaar bewapende Israëlische militairen en stenen gooiende Palestijnse jongeren.
1993 De vredesakkoorden van Oslo. Na het verdwijnen van de Sovjet-Unie ontstaan nieuwe krachtsverhoudingen in de wereld. De 'vredesakkoorden' van Oslo zijn een poging om een Amerikaans-Israëlische 'oplossing' op te leggen aan de Palestijnen. De Palestijnse bevolking krijgt enkele steden op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook onder haar bevoegdheid. (zie kaart). De akkoorden bieden geen enkel perspectief van terugkeer aan de vijf miljoen Palestijnen in de diaspora. Ongeveer 3,3 miljoen van hen leven in de buurlanden Jordanië, Libanon en Syrië, één miljoen elders. 3,3 miljoen Palestijnen wonen in Israël, de Westelijke Jordaanoever en Gaza, vaak uit hun geboortestreek verdreven.

In het zwart: joodse bezetting van Palestina

  1. 1947. Zionisten bezitten 5,6 percent.
  2. VN-plan 1947.
  3. Tweede VN-plan 1947.
  4. Bezet gebied in 1948.
  5. 1967. Na Juni-oorlog bezet Israël heel historisch Palestina.
  6. 1982. Na Camp David.

Na Oslo ontwikkelt de Israëlische staat een agressieve kolonisatie-politiek waarbij radicale joodse kolonisten steeds meer Palestijns gebied inpikken. Dit leidt tot voortdurende spanningen en confrontaties. Acht jaar later pikken de Palestijnen de aanhoudende vernederingen niet meer.

* Eerder geplaatst in Solidair nr. 39, 2000

©MANIFEST KRANT van de NCPN
Haarlemmerweg 177, 1051 LB, Amsterdam, tel.: 020-6825019