Rechtse afbraakpolitiek leidt tot asociale toestanden

Door Hans Heres

De sociale omstandigheden in Nederland worden er voor het grootste deel van de Nederlandse bevolking, voorzichtig uitgedrukt, niet beter op, eerder belabberder. Er is door het ondernemerskabinet, met medewerking van zogenaamde sociale partners, helaas inclusief de vakbeweging, een tweejarige loonstop ingevoerd.

Loonstop betekent echter ook twee jaar geen verhoging van de uitkeringen, terwijl de huursubsidie wordt verlaagd, overheidsbelastingen (rijk, provincie en gemeente) schrikbarend stijgen. Niet voor niets namen de schulden sinds 2000 met zo'n 20 procent toe. Volgens sommige cijfers zal de koopkracht voor de minima tot 8 procent kunnen dalen, terwijl de rijken er 5 procent op vooruit zullen gaan in 2004!

Een omgekeerde wereld

Steeds meer mensen moeten een beroep doen op een uitkering van de gemeente Reiderland. De werkloosheid steeg tegelijk van 472 mensen in december 2002 tot 503 in oktober 2003. Voor de gemeenten Reiderland, Scheemda en Winschoten samen was dat: 907 in december 2002 en 988 in oktober 2003. De werkloosheid in de regio nam gemiddeld van 11 tot 14,3 procent toe.

Dit betekent dat deze groep mensen, evenals een groot aantal mensen met een WAO-uitkering, twee jaar lang met enorme tekorten moeten zien te leven. Nu al weten deze groepen vaak niet hoe ze de maand moeten doorkomen. Voor de komende jaren wordt het voor deze bevolkingsgroepen dus echt onmogelijk om te kunnen rondkomen. Terwijl de rijken er 5 procent in koopkracht op vooruit zullen gaan.

Portemonnee leger, uitgaven hoger

Er wordt daarnaast ook nog eens fors bezuinigd op gezondheids- en ouderenzorg. Sommige zorg- en verpleeghuizen denken de bezuinigingen op te kunnen vangen door de mensen nog maar twee maaltijden per dag te verstrekken en slechts één keer per week onder de douche te laten gaan. Onacceptabel, schrijnend en mensonwaardig.

Deze mensen zijn voor de zoveelste keer de dupe van het Nederlandse neoliberale afbraakbeleid. Vanaf de periode Colijn in de dertiger jaren tot nu wordt met de regelmaat van de klok hun levenspeil aangetast. Alles wat door harde strijd werd verkregen dreigt steeds opnieuw te worden afgebroken.

De huidige slachtoffers van het neoliberale graaibeleid zijn mensen die in de dertiger jaren van de vorige eeuw niets anders dan armoede hebben gekend, daarna vijf ellendige oorlogsjaren hebben meegemaakt en na de oorlog keihard moesten sappelen voor de wederopbouw van het land. Na een korte periode van relatieve welvaart wordt er weer drastisch op hun levenspeil bezuinigd en is armoe weer troef.

Ook voor de jongeren onder ons wordt het niet beter. Studeren wordt(is) onbetaalbaar als je ouders geen geld hebben, dus onderwijs is alleen weggelegd voor kinderen met rijke ouders.

Werk voor ouderen is er nauwelijks, desondanks wil de overheid dat mensen gaan solliciteren en genoegen nemen met een lagere beloning.

Ondanks dat mensen veelal buiten hun schuld werkloos zijn wil de VVD, als ondernemerspartij, ook nog eens beknotten op de WW-rechten, die in het verleden door harde strijd zijn bevochten.

Het zou de vakbonden niet ontsieren om in het sociaal overleg met het kabinet de loonstop ongedaan te maken, nu de regering nog verder wil bezuinigen op de rechten die de werkenden nu nog hebben.

Zo zie je maar weer hoe waar het gezegde is: als je de multinationals een vinger geeft, gaan ze net zolang door tot ze de hele hand hebben.

Het wordt tijd voor massaal verzet van de bevolking:

door je stem te laten klinken, zowel binnen de vakbond en je bedrijf als op straat, door lid te worden van de NCPN, door actief op te treden in massabewegingen, zoals huurdersbelangenverenigingen en buurt- en wijkverenigingen.
©MANIFEST KRANT van de NCPN
Haarlemmerweg 177, 1051 LB, Amsterdam, tel.: 020-6825019