De keerzijde van een (Olympische) medaille


 


 

Door Anna Ioannatou

Bij verschijnen van dit artikel zijn de Olympische Spelen alweer bijna voorbij. Weken eerder reisde de Olympische Fakkel als een wereldwijde reclamecampagne voor Coca Cola en Samsung over de vijf continenten. Het idee voor een Olympische wapenstilstand werd gepromoot.

De lijst ondertekenaars voor de Olympische Wapenstilstand bevatte een aantal eigentijdse oorlogshaviken. Laten we wel wezen: de idee van een wapenstilstand heeft in op uitbuiting van de velen en winst voor de weinigen gerichte klassenmaatschappijen nooit kunnen zegevieren. Ook niet in 1916, 1940 en 1944, toen de Olympische Spelen vanwege de beide wereldoorlogen niet plaatsvonden.

Maar ook niet in het oude Griekenland, toen in 420 en 404 vóór onze jaartelling de Spartanen Olympia binnenvielen. Of toen onder leiding van de Olympische winnaar Milo een hele stam over de kling werd gejaagd. Of toen Themistocles, als een Bush van zijn tijd, zei dat alleen bondgenoten van Athene recht hadden op deelname aan de Olympische Spelen.

Dwangarbeid

Het PAME (Arbeiders Strijd Front) organiseerde op 10 augustus een herdenkingsbetoging in Athene voor de 13 op de Olympische bouwplaatsen omgekomen arbeiders. Op 13 kruisen, geplaatst voor de parlementsgebouwen, werden kransen gelegd van olijftakken onder het afroepen van de namen van de omgekomenen. Deze Olympische overwinnaarskrans, aldus het PAME, komt de werkende klassen toe.

"Het Festijn van de Onsterfelijken (*) kan de dood van 13 arbeiders niet verhelen", zo luidde de leuze op het centrale spandoek. De herdenkingsbetoging werd in de Griekse media verzwegen.

Goud en idealen

Maar er gebeurde nog veel meer. Hier volgt een greep:

Voor het geval iemand na deze negatieve, maar volkomen ware opsomming mocht denken dat wij tegen Olympische idealen zijn, het volgende: vrede en edele wedijver tussen de volkeren zijn niet mogelijk met een op oorlog en sociale afbraak belust sociaal-economisch systeem, vertegenwoordigd door het bij de officiële opening aanwezig zijnde neusje van de kapitalistische zalm plus hun politieke vertegenwoordigers, prinsen, koningen en wat dies meer zij (Fidel Castro mocht niet komen). Het zijn concrete waarden, verbonden met een concrete maatschappij-organisatie in het voordeel van de meerderheid van de bevolking en niet van een kleine club 'haviken'. Voor een eerlijke en gezonde sportbeoefening, die de mens veredelt en de atleet niet degradeert tot een drugsslikkend commercieel aanhangsel van b.v. Samsung. Anders blijven de Olympische waarden slechts lege woorden en vrome wensen en de Spelen zelf niet meer dan een waanzinnige jacht op goud.

(*) Het Internationaal Olympisch Comité wordt ook wel het Comité der Onsterfelijken genoemd.

©MANIFEST KRANT van de NCPN
Haarlemmerweg 177, 1051 LB, Amsterdam, tel.: 020-6825019